Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2011

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΟ 2 ΔΗΜ. ΣΧΟΛ. ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ


Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΤΣΙΚΟ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Πρόσκληση
Σας προσκαλούμε στην  κινηματογραφική βραδιά
που διοργανώνει το Σχολείο μας την
Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 18.30΄
στην Αίθουσα Εκδηλώσεων (Αθ. Διάκου 20 Άνω Βριλήσσια).
Θα προβληθεί η κινηματογραφική  ταινία «Hachiko,η ιστορία ενός σκύλου»
του Λάσε Χάλστρομ.
Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥ 2ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
 ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ




Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΙΣ  ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΠΕΔΙΑΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ


Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011

ΠΩΣ ΘΑ ΑΙΣΘΑΝΟΣΟΥΝ ΑΝ ΜΙΑ ΚΑΚΙΑ ΜΑΓΙΣΣΑ ΣΕ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕ ΣΕ ... ΖΩΟ; από την Άννα Κουκλάκη

Τις μισώ τις μάγισσες, τις μισώ! Είχαμε πάει με τη Φίφη, μια φίλη μου, σ'ένα εμπορικό κέντρο, βράδυ, και στο γυρισμό είδαμε ένα πράσινο φως ανάμεσα σε κάτι δέντρα. Νομίσαμε πως ήταν δασάκι, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα πολύ μεγάλο δάσος! Ξαφνικά πίσω από κάτι γέρικα δέντρα με χοντρό και πλατύ κορμό είδαμε πέντε ηλικιωμένες γυναίκες να κάθονται πάνω σε χοντρά κούτσουρα. Είχαν δέρμα σαύρας, πράσινα γατίσια μάτια και γκρίζα μπερδεμένα μαλλιά.Ήταν κοκαλιάρες, με μύτη μελιτζάνα. Φορούσαν σκουρόχρωμο χιτώνα κι είχαν ξυπόλυτα πέλματα. Μόνο που τις έβλεπες φοβόσουν!!!Ήθελες να τρέξεις, να κρυφτείς! Όμως εγώ η...<<ατρόμητη>>...
<<Πάμε να φύγουμε!>> ψέλλισε η Φίφη. Ένα γατίσιο στρογγυλό μάτι γούρλωσε! Μια απ' τις μάγισσες φώναξε: <<ZECAGOMM>> Δεν καταλάβαμε,αλλά επειδή μας κοίταζε, μάλλον ήθελε να πλησιάσουμε. Αρχίσαμε να βαδίζουμε προς το μέρος τους. Η αρχηγός (μάλλον) με κοίταξε. Η διπλανή είπε:<<ΓΡΟΥ>>,η άλλη είπε:<<ΣΟΥ>>,η επόμενη<<ΖΙ>> κι η μεθεπόμενη <<ΑΜ>>.Η αρχηγός φύσηξε την πίπα της κι ο καπνός σχημάτισε μια ...γάτα! Αμέσως άρχισα να κονταίνω, να μαυρίζω, να βγάζω τρίχωμα και τα μάτια μου να πρασινίζουν! Φοβήθηκα πως έγινα μια απ' αυτές, αλλά αυτές δεν είχαν τρίχωμα, ούτε ήταν κοντές. ΜΑΥΡΗ ΓΑΤΑ έγινα! Κάτι παρόμοιο συνέβη και στη Φίφη, αλλά εκείνη έγινε κουνέλι.
Από τότε κανείς δε με χωνεύει, μήτε με συμπαθεί. Μοναχά γρουσούζα με λένε, ενώ τη Φίφη την πήραν από το <<Pet shop>>.Εγώ πηγαίνω και τρώω στα σκουπίδια μαζί με τους <<κανονικούς>> γάτους. Πήγα πολλές φορές στο σπίτι μου, μα δε με κατάλαβαν...
Όμως, ευτυχώς, κάποια μέρα μια κοπέλα με ξανθά μαλλιά με λυπήθηκε και με μάζεψε. Να ΄ναι καλά! Με πηγαίνει στον κτηνίατρο και κάνω τα εμβόλιά μου, με πλένει (αυτό δε μου αρέσει και τόσο) και μου αγόρασε ένα κουβάρι μαλλί για να παίζω. Όμως εγώ βρίσκω τρόπους να...βρωμίζομαι κι αυτή όλο με πλένει! 
Να' ναι καλά και το σχολείο μου! Θυμάμαι ακόμα να γράφω κι έτσι της διηγήθηκα την ιστορία μου ποια είμαι, τι ήμουν, πώς έγινα γάτα...Με συμβούλεψε να συνεχίσω τις ανθρώπινες συνήθειές μου. Μου έχει δώσει ένα κουταλάκι του καφέ για να τρώω, μου έχει φτιάξει και μια οδοντόβουρτσα από ένα ξυλάκι του γιατρού,αυτό για τις αμυγδαλές. Έκοψε ένα κομματάκι σφουγγάρι και το κόλλησε στο ξυλάκι. Η καημένη κάνει ό,τι μπορεί για να νιώσω όμορφα, μα εγώ θέλω τους δικούς μου...
Τις μισώ τις μάγισσες, τις μισώ! Γρρρ...γρρρ...γρρρ...νιαρ...νιαρρρρρρρρ...
- Ξύπνα, ωραία κοιμωμένη μου! Έχεις σχολείο! ακούω τη φωνή του μπαμπά μου.
Πρώτη φορά μού φαίνεται τόσο ωραίο το πρωινό ξύπνημα!!!

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011

4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ- ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ





Nα σας γνωρίσω τη Ρεβέκκα. Είναι η αγαπημένη μας ημίαιμη σκυλίτσα. Την έχουμε παρεούλα μας εννιά ολόκληρα χρόνια και την αγαπάμε πολύ! Ήταν κι αυτή αδέσποτη, όπως τα σκυλάκια της SAPT Hellas. Αλήθεια γνωρίζετε τη SAPT Hellas;













Μάθετε για τις δράσεις της στο σύνδεσμο: http://www.sapt.gr/
Δείτε φωτογραφίες από την επίσκεψη της SAPT Hellas στο σχολείο μας το 2009 εδώ






Η συγκινητική  ιστορία του Χατσίκο είναι αφιερωμένη στην παγκόσμια ημέρα των ζώων:











Ο Χατσίκο ήταν ένας σκύλος ράτσας Ακίτα, ο οποίος γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου το 1923, στην πόλη Odate. Το 1924 ο ιδιοκτήτης του Χατσίκο που ήταν καθηγητής σε Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας τον πήρε μαζί του στο Τόκιο.

Ο Χάτσικο τον αγαπούσε ιδιαίτερα. Κάθε μέρα έφευγαν μαζί από το σπίτι και ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο ενώ ο Χατσίκο που τον συνόδευε μέχρι το σταθμό τον περίμενε απ' έξω από τον σταθμό σε ένα συγκεκριμένο σημείο μέχρι να γυρίσει από τη δουλειά.

Μία μέρα ο καθηγητής έπαθε εγκεφαλικό κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης και πέθανε.
Από εκείνη τη μέρα και μετά ο Χατσίκο πήγαινε μόνος του κάθε μέρα στον σταθμό, στο ίδιο σημείο και τον περίμενε να γυρίσει. Αυτό συνέβαινε για τα επόμενα 9 χρόνια. Μετά ο Χατσίκο πέθανε στο σταθμό του τρένου.

Ένα άρθρο με την ιστορία του Χατσίκο δημοσιεύτηκε σε γνωστή εφημερίδα της πόλης και από τότε ο σκύλος αυτός έγινε σύμβολο πίστης και η ιστορία του αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο. Τον Απρίλιο του 1934 παρουσιάστηκε το μπρούτζινο άγαλμα του Χατσίκο στον σταθμό της Shibuya. 
Το άγαλμα κατά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο καταστράφηκε. Έτσι το 1948, ζητήθηκε από τον Τακέσι Άντο (Takeshi Ando), γιο του γλύπτη που έφτιαξε το πρώτο άγαλμα (είχε πεθάνει), να το ξαναφτιάξει. Το δεύτερο αυτό άγαλμα, παρουσιάστηκε τον Αύγουστο του 1948 και είναι ένα δημοφιλές σημείο συνάντησης. Η είσοδος του σταθμού που βρίσκεται κοντά στο άγαλμα, ονομάζεται “Hachikō-guchi”, που σημαίνει έξοδος του Χατσίκο και είναι μία από τις 5 εξόδους του σταθμού.

Ο Χατσίκο, πέθανε στις 8 Μαρτίου το 1935. Ο σκύλος βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Μουσείο Φυσικών επιστημών στο Τόκυο.
Κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου, εκατοντάδες κόσμου μαζεύονται για να τιμήσουν την μνήμη και την αφοσίωση του Χατσίκο σε μια σεμνή τελετή που γίνεται στον σιδηροδρομικό σταθμό της Shibuya

Πηγή: irenepan.posterous.com